Yazılar

Millet İttifakının Zihniyets(i)zliği

FETÖ’nün 248 kişiyi şehit ettiği, yüzlerce vatandaşımızın üzerine kurşun yağdırdığı 15 Temmuz 2016 darbe ve işgal girişiminin gecesinde Edirne’deki bir türkü barda kadeh kaldırıp darbeyi kutlayan ve zafer sarhoşluğu yaşayan CHP’li Edirne Belediye Başkanı Recep Gürkan…

Pendik’te seçim çalışması için AK Parti broşürü dağıtan gençle çay, makarna ve andımız üzerinden dalga geçip, onu aşağılamaya çalışan İyi Partili Mine Koraş…

Atatürk Havalimanında inançlı insanlarla, başörtülülerle dalga geçip, onlara ve Recep Tayyip Erdoğan’a hakaret eden, bunu da Atatürk’ü kullanarak meşru gören Bülent Kökoğlu…

Bitmedi…

CHP insanların dini değerlerini hiçe sayıyor diyen vatandaşa sen git inancını gözden geçir, tek işiniz inanç deyip aşağılayan CHP İstanbul Büyükşehir Belediye Başkan Adayı Ekrem İmamoğlu…

PKK’nın siyasi kolu HDP’nin Eşbaşkanı Sezai Temelli’nin seçilirlerse bizim oylarımızla seçildiklerini bilecekler ve dediklerimizi yapacaklar dediği Ekrem İmamoğlu ve Millet İttifakı Ankara Büyükşehir Belediye Başkan Adayı Mansur Yavaş…

O Mansur Yavaş ki çalıştığı iş adamını sahte senetle dolandırmaya çalışan ve tehditler savuran birisi…

Yine HDP’nin aday göstermediğimiz illerde Cumhur İttifakına rakip kim varsa ona oy verin dediği Millet İttifakı… Yani CHP, İyi Parti ve Saadet Partisi de fark etmiyor…

Rahmetli Necmettin Erbakan Hocaya 28 Şubat zulmünü yaşatan CHP ve zihniyetiyle utanmadan ittifak kurabilen Saadet Partisi…

FETÖ’cü asker kılıklı teröristlere, millete kurşun yağdıran ve hapse tıkılan teröristlere Mehmetçik diyebilen Meral Akşener…

Firari FETÖ’cülerin kilometrelerce uzaktan 7/24 destek verdiği Millet İttifakı…

CHP, İyi Parti, Saadet Partisi ve HDP fark etmiyor. Bu bir zihniyet meselesi. Durmadan nefret kusuyorlar. İntikam naraları atıp, ülkenin seçilmiş Cumhurbaşkanı’na, inançlı insanlara, Cumhur İttifakına ve bu partilere oy veren, gönül veren vatandaşlarımıza sürekli hakaret ediyorlar…

Demokrasiden, insan haklarından, çağdaşlıktan dem vurup, sandıktan çıkan hiçbir sonucu kabul etmedikleri gibi kendileri dışındaki herkesi yok sayıyorlar… Bir yandan AK Parti ve MHP ülkeyi kutuplaştırıyor deyip, diğer yandan kendilerini tek kutup ilan ediyorlar…

AK Parti geçmişte FETÖ ve HDP ile içli dışlıydı diye söylenip, diğer yandan hem HDP ile ittifaktan kaçınmıyorlar hem de FETÖ nedeniyle tutuklu bulunanları içeriden çıkarmaya çalışıyorlar…

Bu bir zihniyet meselesi hatta zihniyetsizlik…

Tek dertleri AK Parti ve MHP yeter ki güç kaybetsin, hükumet devrilsin, Erdoğan koltuğundan insin…

Bunun için hiç bir şey den çekinmiyorlar.

Adları Millet İttifakı ancak millete hakaret, millet düşmanlarına iltifat etmekten kendilerini alıkoymuyorlar.

Yeter ki koltuk onların olsun diye milleti, ekonomiyi, terörü önemsemeden FETÖ ve PKK’nın türlü oyunlarına ortak oluyorlar…

Ülke yıkılsın, millet zulme uğrasın ama geri kalan her şey onların olsun derdindeler…

Ülkemizde böyle bir zihniyet varken 31 Mart Pazar günü kullanacağımız oyun elbette ki büyük bir önemi var. Buna ister beka meselesi, ister istikrar meselesi deyin. İster seçim sonrası yapılacak projeleri önemseyin.

Böyle bir zihniyete karşı 1 oyun dahi önemi sanılandan çok daha büyük…

Erdem EREN

Ankara Saldırısının Mesajı

Değerli dostlar,

Bildiğiniz gibi önceki gün Ankara’da yine yüreğimize ateş düştü ve 28 vatan evladını hakka yolcu ettik. Doğu ve Güneydoğu’dan ise her gün Mehmetçiklerimizin şehadet haberleri geliyor. Allah mekânlarını cennet eylesin. Şehit oğlu şehit olan bizleri, bu vatana, birlik beraberlik ve kardeşliğimize, Çanakkale ruhuna sarılmaya sevk etsin. Peki, ülkemiz nereye sürükleniyor ve Ankara saldırısıyla bize verilmek istenen mesaj ne? Gelin şimdi bunu bir sorgulayalım.

Rahmetli Mahir Kaynak hocamız bizlere bir saldırı olduktan sonra bunun kime fayda sağlayacağını analiz etmemizi hep aklımızın bir köşesine ödev olarak not ettirmişti. Biz de Ankara saldırısının kime fayda getireceğini sorgulayıp, saldırının öncesi ve sonrasını analiz edeceğiz. İlk olarak saldırının öncesiyle başlayalım.

Ankara saldırısı öncesi Türkiye, YPG/PYD güçlerinin Türkiye-Halep koridoru arasında stratejik konuma sahip Azez’i ve “Minnağ Hava Üssünü” ele geçirme girişimini bertaraf etmek amacıyla top saldırılarına başlamıştı. YPG/PYD güçleri için, Kuzey Suriye’de kurulması planlanan Kürt koridorunun ki bunun reel karşılığı “Seküler bir Kürt Devleti”dir, en önemli aşamalarından biri Azez-Halep hattını ele geçirmekten geçiyordu. Burada kurulacak bir devletin, terör ve kaos yuvası olacağını, ikinci bir Kandil’in devlet versiyonu olacağını söylemiştik. Bizim için en vahimi ise başta toprakları (resmen) bölünecek olan Esed yönetiminin yanı sıra Rusya ve sözde müttefikimiz ABD’nin bile bu planı doğrudan veya dolaylı olarak onaylamasıdır. Türkiye işte bu kritik eşikte zaten Esed yönetimiyle soğuk bir savaş yaşamasının yanı sıra, uçak kriziyle Rusya’yı, PKK’nın organik bağı olan YPG/PYD’yi ve hem YPG güçlerine silah yardımı yapan hem de kurulacak devlet planına doğrudan ya da dolaylı onay veren ABD’yi son olarak da bölgenin ve İslam’ın düşmanı küresel kukla DAEŞ’i karşısına almıştı. Hal böyleyken bu kadar düşman ve tehdit unsuruyla yaşanan savaş, Ankara’da patlayan bombayla son buldu.

11 Eylül saldırıları sonrasında ABD tüm dünyaya had bildirecek bir tavırla “ya benimlesiniz ya da karşımda” demişti. Bunun devamını Afganistan ve Irak işgalleri izlemişti. Türkiye’de aslında bir benzerini yaptı diyebiliriz. İlk olarak, neredeyse Yavuz Sultan Selim döneminden beri bizlere miras olan Bayırbucak Türkmenlerinin namusuna el uzatan Esed yönetimi ve Rusya’ya uçak saldırısıyla, hem de bölgede kendine 40 yıldır PKK yetmiyormuş gibi bir 40 yıl daha baş belası olacak bir terör devleti kurmaya çalışan ABD’ye Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan ile “ya benimlesiniz ya da karşımda” dedi. Ne yazık ki karşısında Ankara’da gerçekleşen bir “11 Eylül” buldu. İlk olarak şunu söyleyelim; Ankara’da ki saldırı PKK’nın öyle sıradan bir eylemi değil. Bu çok büyük bir plan ve PKK sadece kuklası konumunda. Evet, tabii ki istihbarat kaynaklarımız ve güvenlik güçlerimiz bu saldırıda yetersiz kaldılar ancak karşımızda büyük istihbarat kuruluşlarının da içinde yer aldığı bir saldırı söz konusu. Saldırı sonrası şehitlerine Fatiha okumak yerine, hemen siyasi kargaşa yaratmaya çalışan ve kendi istihbarat örgütü ile hükümetine saldıran leş kargalarının ilk olarak bunu fark etmesi gerekiyor.

Suriye sorunu hem Türkiye için hem de dünya için giderek düğümlenen bir probleme dönüştü. Ne yazık ki bir yaprak parçası gibi yuvalarından ölüme sürüklenen mülteciler dünyanın umursadığı en son konu. Türkiye misafir ettiği 3 milyondan fazla Suriye’li kardeşiyle ve onları sömüren terör eylemleriyle Suriye sorununun bir an önce çözülmesini isteyen tek ülke belki de Esed’den bile daha çok.

ABD, Başkan Obama’nın görev süresinin bitmek üzere olması sebebiyle tarihinin en pasif dış politika süreçlerinden birini yaşıyor diyebiliriz. Birçok kesim Obama’yı özellikle Suriye konusunda inisiyatif almaması ve pozisyonunu Rusya’ya kaptırmasından ötürü eleştiriyor. Aslında Obama’nın ikinci başkanlık döneminin genel olarak pasif geçtiğini söyleyebiliriz. Çünkü Obama seçimlerden güçlü çıkamadı. Bazı lobiler ki özellikle Yahudi lobisi, Obama karşıtı bir pozisyonla Obama yönetimini ve ABD dış politikasını kilitledi. Yeni bir başkanın şahin olması muhtemel ama ABD’nin genel pasifliğinin özeti bu.

Rusya, Suriye konusunda kartlarını en açık oynayan ülke konumunda. Rusya dış politika da genel olarak açık oynamayı seven bir ülkedir. Gürcistan’a yaptığı müdahale, Ukrayna’yı paramiliter güçlerle parçalaması, Kırım’ı ilhak etmesi, Esed yönetimini korumak adına yaptıkları herhalde hepimizin gözü önündedir. Rusya, Esed yönetiminin ömrünü neden uzatmak istiyor ona bir değinelim. Aslında mesele Esed’den ziyade tabii ki Rusya’nın çıkarlarıdır.  Suriye Rusya için, Lazkiye’de bulunan üssü ve Akdeniz’e yani sıcak denizlere çıkış noktası olmasından ötürü büyük öneme sahiptir. Rusya bu şekilde Akdeniz ve Ortadoğu’da denge kurmayı ve pozisyon elde etmeyi başarıyor. İkinci olarak, Sovyetler’in dağılmasından sonra iki kutuplu dünya kalmasa da hala Rusya ve ABD arasında bir mücadele var bunu söylemek mümkün. Bu noktada İsrail iki ülke için de kritik. Rusya’nın İsrail’e askeri ve reel politik olarak yaklaşması ve onu tehdit eder pozisyonu elde etmesi, İsrail’in güvenliğini öncelik edinen ABD’ye karşı büyük bir koz. Bunun yanında Rusya, İran ile birlikte Ortadoğu’da güç dengelerini kendi lehlerine değiştirdiler ve kalıcı bir üstünlük kurmaya çalışıyorlar. Rusya, her ne kadar Türkiye ile yaşadığı gerilimden ekonomik olarak zarar alsa da, Türkiye aleyhtarı stratejilerle ömrünü uzatıyor diyebiliriz. Çünkü kabuğunu kıran, reel politik, ekonomik ve askeri olarak güçlenen bir Türkiye, hamisi olduğu Orta Asya devletlerine yönelecektir ve bu durum Rusya için büyük bir tehdit oluşturacaktır. Son olarak Rusya yine Ortadoğu’da İran ile birlikte güç dengeleri kurarak hem mevcut petrol ve doğalgaz kaynaklarını hem de yeni çıkacak kaynakları kontrol edip zaten çöküşe geçen ekonomilerini parçalanmaktan alı koymak istiyorlar.

İran, Ortadoğu’da en sinsi yol alan ülkedir. ABD’nin Irak müdahalesiyle Bağdat yönetimini eline alan İran, Farsi yayılmacılığını genişletti. Kendisi aleyhine ve Türkiye lehine faaliyet göstermeye başlayan Kuzey Irak Kürt Yönetimi ve Barzani’yi de hedefine alan İran, PKK ve Goran Hareketi gibi Barzani’yi alaşağı etmeyi ya da pozisyonunu daraltmayı planlıyor. Bu nedenle de Şii grup “Haşti Şababi’yi” Kerkük’e salmayı planlıyor. Suriye’de Rusya ile birlikte hareket eden İran, hem Esed yönetiminin ömrünü uzatmayı hem de Türkiye’nin Ortadoğu’yla bağını kopartarak, Sünnilere olan hamiliğini engellemek amacıyla kurulması planlanan Kürt devletine de destek veriyor. Bir yandan da Türkiye-Suudi Arabistan yakınlaşmasından duyduğu rahatsızlığı hem Suudi Arabistan’a karşı somutça dile getiriyor hem de başta Lübnan olmak üzere Ortadoğu’da Şii paramiliter gruplara destek olarak gösteriyor.

Genel olarak özetlersek, şu anda hem Rusya’nın hem de ABD ve İran’ın dış politikası Türkiye’nin aleyhine bir duruş sergiliyor. Hal böyleyken Suriye konusunda direnen ve tehditlere kafa tutan Türkiye söylemek gerekirse ne yazık ki Ankara saldırısıyla cezalandırıldı. Bu açıdan kimin yaptığının inanın önemi yok. Saldırının arkasından YPG’nin çıkmış olması sergilenen yeni bir planın parçası da olabilir. Türkiye artık bu savaşın daimi bir tarafıdır. Olmak da zorundadır. Evet, Türkiye hem Reyhanlı saldırısıyla, hem de DAEŞ ve YPG saldırılarıyla ve kendisine tehdit olarak öne sürülen Kürt devletiyle ısrarla Suriye’ye, sıcak çatışmaya çekilmek isteniyor. Son Ankara saldırısı da bu oyunun bir senaryosu olabilir. Ancak Türkiye’nin bu noktada erken hareket etmemesi gerekiyor. Türkiye ilk olarak soğukkanlılığını sağlayarak elini güçlendirmelidir.

Türkiye dünden beri Ankara saldırısının misillemesi olarak Suriye’de YPG ve PYD mevzilerini yoğun bir şekilde vuruyor. Ankara saldırısı bu konuda elini güçlendirmiştir diyebiliriz. Artık YPG/PYD güçlerinin ilerleyişini bu ölçüde tehdit unsuru olarak görüp ve göstererek rahatça müdahale edebilir. Türkiye büyük ölçüde obüs saldırılarından sonra ikinci aşamaya geçerek Kasırga füzelerini kullanmalı, menzilini 40 km’den 100 km ve üstüne çıkararak kara harekâtı gelişmelerinden önce etki gücünü arttırmalıdır. Bu noktada Esed yönetimi ve Rusya’nın tepkisini göreceğiz ancak sıcak bir çatışma riski olacağını zannetmiyorum. Suriye konusunda ABD bir süre daha pasif kalacaktır. O yüzden Türkiye’nin uluslar arası desteğini de arttırması gerekiyor. Bu noktada zaten mülteciler konusunda ittifak sağlanmış Almanya öncülüğünde bir AB desteği sağlanabilir. Türkiye bu noktada biyolojik silahı olarak mülteci kartını daha etkin kullanmalı, AB’yi Suriye sorununun çözümüne ve “Güvenli Bölge Projesinin” hayata geçirilmesine teşvik etmelidir. Bu noktada Türkiye’nin de dâhil olduğu Suudi Arabistan ve İslam ülkeleriyle kurulan reel ittifakın da somut gücünü ortaya koyması gerekiyor. Türkiye yalnız değildir. Türkiye kabuğundan çıkarılmamak isteniyor. Ankara saldırısı Türkiye’ye otur oturduğun yerde deme şeklidir. Çünkü biliyorlar ki Türkiye ayağa kalkarsa Balkanlar, Orta Asya, Ortadoğu, Afrika ayağa kalkar. Çünkü biliyorlar ki Türkiye ayağa kalkarsa bu ümmet, İslam ayağa kalkar. Unutmayın dostlar; “Ve La Galibe İllAllah!”,“Allah’tan Başka Zafer Sahibi Yoktur!”

Allah’a emanet olun…

Yayın Tarihi: 19.02.2016

Kaynak: http://genclerinsesi.com/yazarlar/erdem-eren/terorle-mucadele-de-dogru-strateji/398/

Suriye Türkiye’nin İç Meselesidir

Bu yazımı 40 derece ateşle ağır griple yazıyorum ama ne yazık ki ülkemiz ve bölgemiz de ateşler altında yanıp kavruluyor.

Ak Parti hükümeti 2002 yılında iktidara geldiğinde hatırladığımız gibi ekonomik batakta olan, bölgesinde ve uluslar arası arenada yalnızlaşmış, terör ve benzeri iç sorunlarıyla bunalmış bir devletin komutasını eline almıştı. 2002 yılı sonrasında başlayan reform ve kalkınma hamleleriyle Türkiye, hem küresel hem bölgesel anlamda yükselen bir ekonomik ve reel politik bir güç haline dönüştü. Ancak buna paralel olarak gelişen bir sorun var ki o da Türkiye’nin her geçen gün giderek daha çok canının yandığı terör eylemleridir.

Ak Parti, 2002 yılında günümüze oranla daha sınırlı terör eylemleriyle boğuşan bir ülkeyi teslim almıştı. Bunu açıklayacak olursak, Partiya Karkeren Kürdistane(PKK) yani Kürdistan İşçi Partisi adlı vahşi terör örgütü, 2002 yılı ve öncesinde karakol ve köy baskınlarıyla daha çok eylem yapan, bunun sonucunda toplu şehit haberleriyle canımızı yakan bir yapıdaydı. 2002 yılı sonrasında PKK’nın eylemleri ve verdiğimiz şehitler de ne yazık ki bu oranda arttı. PKK’nın eylem şekilleri de değiştiği gibi şehir eylemleri de vuku bulmaya başladı. 2009 yılında MİT ve PKK arasında ki Oslo görüşmeleri, İmralı ile yapılan görüşmeler, “Milli Birlik ve Kardeşlik Projesi”, demokratik açılım ve “Çözüm Süreci” ile terörle mücadele farklı bir boyuta taşındı. Yaklaşık 2015 yılına kadar devam eden bu süreci doğru analiz etmemiz gerekiyor.

Çözüm süreci olarak adlandırdığımız dönemin, ülkemiz, milletimiz ve terör bölgemize önemli kazanımlar sağlayan bir dönem olduğu gerçektir. Kısa bir dönemde olsa insanlarımız çatışma bölgeleri olan kırlarda piknik yapabilmiş, şehit haberlerinin gelmediği günleri yaşayabilmişizdir. Ancak ben bu dönemi hep geçici bir süreç olarak görmüştüm. Nedenlerine değinecek olursam; İlk olarak aslında bu dönem bir geçiş süreciydi diyebiliriz. Türkiye terörle mücadelede yeterli askeri teknolojik imkânlara sahip olmayan ve özellikle istihbarat anlamında dışa bağımlı bir devlet pozisyonundaydı. Türkiye birçok sınır ötesi operasyonunu dahi ABD onaylı istihbari bilgilerle gerçekleştirdi. İnsansız hava araçlarına, teknolojik altyapıya, tam anlamıyla milli ve sınırsız silah ve mühimmata sahip olmayan bir devlet terörle mücadele de ne denli başarılı olabilirdi. Çözüm süreci içinde ekonomik olarak rahat bir dönem yaşayan Türkiye bu dönemde askeri teknolojisini ve mühimmat çeşitliliğini de giderek geliştirdi ve ABD’den bağımsız istihbarat toplayabilen bir devlet haline geldi. Bu noktayı kaçırmamak gerekiyor.

Çözüm süreci ile ilgili ele almamız gereken bir diğer önemli nokta ise PKK’nın dönem içerisinde ki pozisyonuyla alakalı. Hem Kandil hem de İmralı süreç içerisinde defalarca Türkiye sınırlarından çekilme bildirisinde bulunmuştu. Bunun doğrulamasını Suriye’de PYD-YPG’nin ortaya çıkışıyla açıklayabilmekteyiz. Türkiye ve Kandil’den çekilen birçok militan Suriye’ye geçerek orada ki terör gruplarıyla birleşti ve orada kendilerine coğrafi, askeri ve siyasi olarak bir pozisyon elde etme yarışına katıldılar.

Çözüm sürecini Erdoğan’ın deyimiyle ”buzdolabına” kaldıran gelişmelerin sırrı işte hem Doğu ve Güneydoğu Anadolu’dan hem de Suriye’den gelen istihbarat raporlarında saklı. Raporlarda PKK’nın, çözüm sürecini şehirlere ve evlere yığınak yaparak geçirdiği, bunun yanında militanlarına özellikle Suriye’de PYD-YPG çatısı altında Kobane ve çeşitli noktalarda şehir ve hendek direnişi eğitimleri verdiği ortaya kondu. Ardından da zaten terörle mücadele de büyük operasyonlar başlatıldığına şahit olduk. Peki, Suriye neden Türkiye’nin iç meselesi onu açıklayalım.

PKK kuruluşundan beri Kuzey Irak Kandil’deki ininden eylemlerini gerçekleştiriyordu. Bugün buna Suriye’de eklendi diyebiliriz ama bir fark var. Kuzey Irak Kürt Yönetimi lideri Mesut Barzani’nin geçmişten bugüne Ankara’yla olan ilişkileri ortada. Özellikle Erdoğan’la birlikte giderek artan bu ilişkiler neticesinde Barzani, Türkiye’ye yönelik önemli adımlar atmaya başladı. Türkiye’nin lehine olan petrol anlaşmaları, Türkiye’nin Kuzey Irak’taki üslerinde giderek artan askeri gücü ve bunun neticesinde Barzani yönetiminin Kandil’e tepkisinin şiddetlenmesi, Barzani’nin bağımsızlık ve belki de Ankara’ya bağlanma söylemleri ard arda gerçekleşti. Hal böyleyken PKK burada kaybettiği gücü Suriye’de rahat bir şekilde arttırmaya başladı.

Küresel güçlerin yakın dönemdeki en önemli projelerinden biri ister bağımsız ister özerk olsun “Seküler bir Kürt devletinin” Suriye’de kurulmasıdır. Kurulacak bu devlet Türkiye’nin hem küresel hem de bölgesel anlamda uzun yıllar alaşağı edilmesine neden olabileceği gibi Türkiye karşıtı güçlerin desteğiyle nefes alacak bir virüs anlamına geliyor. Şüphe yok ki bu devlet apaçık küresel güçlerin maşası bir terör devleti olacak ve tek amacı Türkiye’yi kaosa boğmak olacaktır. Ayrıca bu devlet korkumuz odur ki Suriye’de ki “Bayırbucak Türkmenlerinin de” son nefesi olur. Hem Erdoğan hem de hükümet bunun farkında olduğu için ulusal ve uluslar arası tüm platformda ne pahasına olursa olsun bu devlete asla izin verilmeyeceğini ifade ediyor. Asla izin verilmemelidir de.

Suriye’nin kaderini belirlemek adına toplanıldığı ifade edilen “Cenevre Görüşmeleri” yine ertelendi. Açıkçası bu bizi şaşırtmadı. Suriye iç savaşının başladığı 2011 yılından beri yüz binlerce Suriye’li hayatını kaybetti. Türkiye 2,5 milyondan fazla Suriyelinin yarasını sarmaya çalışıyor. Aradan geçen 5 yıla rağmen sesini yükseltmeyen “3 maymun küresel güçlerin” Cenevre’de bu sorunu ivedi çözeceğini düşünmek abesle iştigal etmek olur. Ben bu yüzden kısa vadede Cenevre’den bir sonuç çıkacağını düşünmüyorum. Uzun vadede ise neler olacağını göreceğiz.

Suriye’de ki Türkiye’yi tehdit eden PKK ve İŞİD terörünü ve akın akın hala devam eden mülteci göçlerini düşündüğümüz de Suriye’yi Türkiye’nin iç meselesi olarak görmemek zaten mümkün değildir. Şüphe yok ki Rusya ve Esad yönetimi kendi pozisyonlarını korumak ve yönetimin ömrünü uzatmak adına operasyonlarına devam edeceklerdir. Ancak operasyon adı verilen bu zulüm ne tesadüf ki Esed yönetiminin topraklarını işgal eden PYD ve İŞİD’i değil de Türkmenleri buluyor. PYD ve İŞİD ise bunun sonucunda giderek güçleniyor. Türkiye’ye bu noktada düşen tek seçenek, büyük devlet refleksi göstererek devlet güvenliği argümanıyla karşı hamle yapması ve olası PYD ve İŞİD tehditlerini ortadan kaldırarak Türkmenlere kalıcı bir pozisyon kazandırmasıdır. Ancak böyle köklü bir hamle bize Suriye’de nefes aldırabilir ve mülteciler için bir yaşam alanı oluşturmamıza imkân sağlayabilir. Bunu tabii ki uluslar arası kamuoyunun desteğiyle, ulusal ve uluslar arası dengeleri koruyarak gerçekleştirmemiz ilk ve en önemli seçeneğimiz olmalıdır. Ancak Türkiye bu desteği bulamazsa ve artık tehdit zirveye ulaştığında devlet ve millet güvenliğini sağlamak adına 1974 yılında Kıbrıs’ta olduğu gibi gücünü ortaya koymalı ve küresel güçlere rağmen bu operasyonu yapmalıdır.

Allah’a emanet olun…

Yayın Tarihi: 05.02.2016

Kaynak: http://genclerinsesi.com/yazarlar/erdem-eren/kenges-in-uyanisi/354/